Σκατόμυγες (19.11.2017)

Σκατόμυγες 1)

Στον πλακούντα του τρόμου, ψάχνει η σκατόμυγα για νέα τροφή2)

Μετά από μια παραδειγματική επεξεργασία του παρελθόντος τους, άρχισαν εδώ και μερικά χρόνια να επεξεργάζονται και το παρελθόν άλλων χωρών ή τουλάχιστον να τους μαθαίνουν πως πρέπει να το κάνουν σωστά. Στα πλαίσια αυτής της αποστολής λοιπόν, έστειλε πριν μερικούς μήνες η εβδομαδιαία εφημερίδα Jungle World τους δημοσιογράφους της και τους ερευνητές της στην αλβανία,  για να μάθουν στους καθυστερημένους αλβανούς τα πολιτισμικά στάνταρ νεογερμανικής μορφής. Έτσι γράψανε μια σειρά από άρθρα (25 τον αριθμό!), με την συνήθη αριστερογερμανική μανία κατηγοροποίησης και δομικής καταγραφής.  Ξεχωριστά για τις γυναίκες, για τον εμβέρ χότζα, για τους αντάρτες  για τους  εβραίους,  για το  ισλάμ,  για  την ομοφοβία, για τον εθνικισμό, για τα ήθη και έθιμα και ότι άλλο μπορεί να συμβάλλει στην κριτική γεωγραφία.

Αυτή η φυτεία ήταν  για αυτούς πάνω από 45 χρόνια κλειστή. Τώρα η αλβανία είναι ανοιχτή. Με το οξυμένο βλέμμα ενος αποικιοκράτη, συναντάμε στο βιωματικό τους ταξίδι κάτι ανάμεσα σε εξωτισμό και βαριεστιμάρα.. Και αυτά, παρόλο που το ερώτημα για το αν τα τίρανα διαθέτουν υποκουλτούρες αντάξιες των στάνταρ της ΕΕ ή απλώς καλέστηκαν οι δημοσιογράφοι  αυτοί σε λάθος πάρτυ, παραμένει μέχρι τέλους ένα αναπάντητο μυστήριο.

Αντιθέτως λιγότερα ερωτηματικά αφήνουν τα ιστορικά στοιχεία. Διότι βρίσκουν στα γρήγορα έναν εξειδικευμένο ειδήμονα (έναν καθηγητή από το πανεπιστήμιο του Pittsburgh) που βοηθά λιγάκι , ώστε αυτό που κάνει στην ιστορία την διαφορά, να το σβήσουν μέσα  σε εναν γενικευμενο αφηγηματικο αντικομμουνισμο. Για το σκοπο αυτο δεν χρειαζονται και πολλα: μια αλβανικη καταγωγη και λιγη εξασκηση στη χρηση του ψυχοκοινωνικου πεδιου περι λανθασμενων επιθυμιων και ανωριμους λαους, απαραιτητες προυποθεσεις για καθε αφηγηση ωστε να γινει κατανοητη στα γερμανικα. Αυτονοητο οτι εδω ουτε σε πρωην κομμουνιστες ουτε σε επιζωντες ή απογονους των γερμανικων  εγκληματων δινεται ο λογος. Έτσι λοιπόν μπορεί να ξεκινήσει ξέγνοιαστα το story-telling.

Ο μυθος για τους ανταρτες

Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, όταν ο πληθυσμός καταλαβε οτι η αλβανια δεν ηταν, όπως επι χρονια παρουσιαζοταν απο την κυβερνηση, ο παράδεισος επί γης, αλλά η πιο  υπανάπτυκτη χώρα από όλες, επήλθε μια προσγείωση του πληθυσμού , που  όλες τις εξιστορήσεις των κομμουνιστών, ακομα και αυτές για τους αντάρτες, τις έβαλε σε αμφισβήτηση. Τη θέση τους πήρε ένα ισχυρό συναίσθημα κατωτερότητας και προσβολής.“ (αρταν χότζα). Και συνεχιζει η JW: „Αυτο το συναισθημα κατωτεροτητας, που κατά τον αρταν χότζα είναι βαθειά ριζωμένο στον αλβανικό πληθυσμό, οδηγεί σε αμφισβήτηση της ικανότητας αυτών των καθυστερημένων χωρικων που τους βλεπουν με ειρωνια, να  μπορεσαν πραγματι να απελευθερωσουν την χωρα απο τους φασιστες κατακτητες. Ετσι κατεληξε η αφηγηση για  τους ηρωικούς αντάρτες  στο χώρο των παραμυθιών.“  (JW, „ δυο ειδών μνημες“ 14.09.2017)

Ο αντιφασιστικος αγωνας των ανταρτών μια παραμυθένια αφήγηση, ένα κομμουνιστικό παραμύθι λοιπόν, με την ανάλογη ψυχολογιοιποιηση και οτι αλλο ταιριαζει, ωστε να μπορεσουν να καθυσυχασουν τους αριστερογερμανους για το γεγονος οτι στην γερμανια η αντισταση κατα του ναζιστικου καθεστωτος ηταν η πιο ελαχιστη σε ολη την ευρωπη. Οποτε ουτε οι αλλοι  θα πρεπει να φαινονται καλλυτεροι. Και προ παντων, να το λενε οι ιδιοι. Διοτι αριστορογερμανικο ειναι η τεχνη του εμμεσου λογου, ο οποίος είναι συγκρατημένος  όταν οι θιγόμενοι εξομολογούνται. Ειναι θεμα χρονου πια το ποτε θα γραψουν  λεπτομερειακα για τα φρικαλεα εγκληματα των ανταρτων εναντια στα μελη της βερμαχτ και αλλων αμέτοχων. Ο καιρός είναι ώριμος για αυτό.

 Το αν ο αγωνας των ανταρτών ήταν ηρωικός ή όχι, δεν είναι εδω σημαντικο. Σημαντικο ειναι μονο ενα, οτι προκειται για μια πραγματικοτητα.

Πανω απο 10.000 ενοπλοι ανταρτες, και πανω απο 20.000 εφεδροι ανηκαν στο εθνικο απελευθερωτικο κινημα. Καταφεραν αποφασιστικα χτηπηματα εναντια στο  γερμανικο  στρατο, κατεδιωξαν την βερμαχτ απο την χωρα και την απελευθερωσαν με δικες τους δυναμεις (χωρις την βοηθεια των συμμαχων) ηδη στις  29.11.1944, δηλαδη μισο χρονο πριν την ηττα της γερμανιας. Το οτι οι κομμουνιστές της αλβανιας έπαιξαν σημαντικό ρόλο είναι επίσης μια πραγματικότητα, ανεξάρτητα τι εκτίμηση έχει κάποιος για μετά.

Ο τροπος αφηγησης της JW που απο αυτήν την πραγματικότητα προσπαθεί να φτιάξει ένα σύνηθες και ανταλλάξιμο παράδειγμα αποτυχημένων ευρωπαϊκών ονείρων, δείχνει τα κινητρα της: Χυδαιος αντικομμουνισμος. Που καλλιεργειται στον ανταγωνισμο της με την αδελφη εφημεριδα της την Frankfurter Rundschau, που εγραφε με αφορμη  την επετειο της οκτωβριανης επαναστασης, το αγαπημενο παιχνιδι με ιστορικα δεδομενα των γερμανων επεξηγητων, την συγκριση μαζικων δολοφονιων : „Το αν η ΣΕ του σταλιν, η γερμανια του χιτλερ ή η κινα του μαο εχει το ρεκορ στο θεμα μαζική δολοφονία, είναι υπό συζήτηση“ („η ουτοπία της μαζικής δολοφονίας“ , FR 5.11.2017). Ναι, ετσι θα  ειναι, δεν ξερει κανεις ακριβως…

Υπάρχει όμως και ένα ακόμα αλβανικό παραμύθι του οποίου η σχέση με τα στάνταρ της κεντρικής ευρώπης πρέπει να ξεκαθαριστεί. Καποτε καποτε συνανταμε στην αφήγηση τους κομμάτια για τον ιδιαίτερο ρόλο της αλβανιας στην διασωση των εβραιων, τοσο αυτων που ζουσαν εκει οσο και αυτων που βρηκαν καταφυγιο και προστασια απο  την εξωντωση, σε ευρωπαικη κλιμακα μοναδικο γεγονος, τοσο στο μεγεθος οσο και στον βαθμο αυτοθυσιας.

Στο σημειο αυτο ανακαλυπτουν κατι που οπως φαινεται το κλεψαν οι αλβανοι απο τους εβραιους: Την μοχλοποιηση  της ιστοριας για ιδίους σκοπους, του δυναμωματος του εθνους τους και το καλοπιασμα της ΕΕ. Η JW ρίχνει το πέπλο. Ο αλβανος, αλλα όμως μοντερνος ιστορικος, επιτρεπεται να μιλησει.

Ο ιστορικος χοτζα δειχνει ομως  οτι  η  αναθύμηση  της διάσωσης των εβραίων γίνεται για λόγους στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής. Εδω και χρονια προσπαθει η αλβανια να γινει μελος της Ευρωπαικης κοινοτητας. Με την βοηθεια αυτης της αφηγησης προσπαθουνε  να αποδειξουν οτι οι αλβανοι ειναι πραγματικα και νομιμα μελη της ευρωπαικης κοινοτητας. Εδω εχουν να προσφερουν δυο πραγματα. Πρωτον την θρησκευτικη ανεκτικοτητα και δευτερον το γεγονος οτι κρατησαν ψηλα την σημαια του ανθρωπισμου σε μια εποχη που η υπολοιπη ευρωπη δεν το εκανε.  Το οτι οι αλβανοι ηταν η μοναδικη ευρωπαικη χωρα στη οποια στο τελος του 2ου ΠΠ ζούσαν περισσότεροι εβραίοι από ότι στην αρχή του, εχει καταντησει  σχεδον σλογκαν που ευχαριστως προβαλεται απο αλβανους ιστορικους και πολιτικους.  Αλλα και στην ιδια την κοινωνια εκπληρει η αναμνηση της διασωσης των εβραιων μια λειτουργια. Το οτι ειδικα ενας αρχαικος κωδικας συμπεριφορας , που απαγορευε στους αλβανους να παραδώσουν τους εβραίους, προσφέρει ενόψει των σημερινών συναισθημάτων κατωτεροτητας μια παρηγορια, κατα τον αρταν χοτζα.“

Μπορει να ειμαστε φτωχοι και οι αξιες μας να ειναι οπισθοδρομικες, αλλα ακριβως αυτες οι αξιες οδηγησαν σε ανθρωπιστικη συμπεριφορα , τον καιρο που η προοδευτικη ευρωπη δολοφονουσε τους εβραιους.“ (JW, „ δυο ειδων αναμνησεις“, 14.09.2017)

Ενα ειδος αναμνησης

Αυτη ειναι η γνωστη κατηγορια που στρεφεται με ευχαριστηση εναντια στο Ισραηλ, που ως γνωστο, μοχλοποιει για ιδίους σκοπούς το ολοκαύτωμα, κατά κανόνα για ιδιαίτερα ύπουλους σκοπούς, εννοείται. Είναι αξιοσημείωτο, ότι οι αλβανοί παρόλο που είναι υπανάπτυκτοι και έχουν αισθήματα κατωτερότητας μαθαίνουν γρήγορα. Παρεπιμπόντως, „κατωτερότητα“ η „αίσθημα κατωτερότητας“ τονίζεται  (συγγνώμη, τσιτάρεται) από την ταξιδιωτική ομάδα συνεχως, σαν να ειναι η μεγαλυτερη ανακαλυψη της ερυνας τους. Τα παραπανω ομως ειναι γνώσεις, που δεν χρειάζεται μια ταξιδιωτική ομάδα στον δρόμο για τον νότο να τις αποκτήσει από ένα αμερικανικό πανεπιστημιο. Ουτε σημερα, ουτε παλια. Μας βοηθαει ομως ολους εμας, να καταλαβουμε γιατι οι αλβανοι δεν μαθανε ακομα στο θεμα της αναμνησης, να βρουν το σωστο μετρο. Στην γερμανια για παραδειγμα μαθανε – με καποιες περικοπες – να εχουν μια  ισοζυγισμενη σχεση στην δημοσια προβολη ιστορικων πρωσοπικοτητων/ατομων. Προγραμματισμενα , καθε χρόνο, την „ημέρα της λαϊκής θλίψης“ (Volkstrauertag, αυτή την χρονιά στις 19 νοεμβρη), ταπεινοφρονα και λιγο πολυ σιωπηλα, φροντιζουν με λουλουδια, καθαρισμο και στεφανια πολλες χιλιαδες   (πανω απο 100.000!) μνημεια για ναζιδες, μιλιταριστες  και αλλους παρομοιους τους, γλυπτοσκαλισμενους  σε πετρα (δες και „να μαθαινουμε απο την αμερικη“, CM).

Αντιθέτως στην αλβανια ειναι η μνήμη όπως και οι συγκοινωνίες τους. Δεν υπαρχει κανένα ολοκληρωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο, δεν υπάρχει καμιά υποδομη, η εξελιγμενη γερμανικη κατηγοριοποίηση για να ξεχωριστούν οι υπό εξολόθρευση πληθυσμιακές ομάδες αποτυγχάνει και  παντου βλεπεις μονο μνημεια ανταρτων. „Ετσι ειναι μεχρι σημερα παντου αγαλματα και μνημεια  προς τιμην των ανταρτων. Σε μια ερευνα που εκανε το 2014 η αλβανικη  κυβερνηση κατεγραψε 657 μνημεια σε αναμνηση των μαχων των ανταρτων.“

 Η  JW καταδεικνυει  κατοπιν στους αλβανους την ελλιπη αναγνωριση  της διασωσης των εβραιων, που ως γνωστο σωθηκαν χάρη του αλβανικού πληθυσμού από την εξόντωση τους από τους γερμανούς, χωρίς να προσεξει οτι πεφτει σε αντιφαση με την προαναφερομενη θεση της για μοχλοποιηση.

Το αν η αναμνηση της διασωσης των εβραιων θα εχει μελλοντικα αναλογη επιδραση όπως παλιότερα ο μύθος των ανταρτών, μείνει υπό αμφισβήτηση. Στο εθνικο μουσειο θυμιζει μεχρι σημερα μονο μια εκ των υστερων τοποθετημενη πλακα αυτο το κεφαλαιο της αλβανικης ιστοριας

Οταν αυτοι οι χαριτωμενοι αλβανοι, που ακομα δεν φτασανε το αναμνηστικο επιπεδο της JW προβαλουν τις ευγενεις πραξεις τους, κραυγαζουν μοχλοποιηση. Οταν όμως δεν το κάνουν, τους ετοιμάζουν φροντιστήρια, τόσης διάρκειας, μέχρι τουλάχιστον να μάθουν να ξεχωρίζουν  τους εβραίους ανάμεσα τους.  

Το ότι  οι Σκιπεταροι τονίζουν με το δίκιο τους,  ότι ακριβώς αυτή η αρχαϊκή κοινωνική δομή και τρόπος ζωής αποδείχτηκε σαν η πιο ανθρωπιστική σε όλη την ευρώπη, μετατρέπεται σε σκοπιμότητα. Θα χαιρόμασταν ιδιαίτερα αν όλη η ευρώπη είχε τον βαθμό οπισθοδρομικότητας της αλβανιας. Μάλλον θα σωζόντουσαν πολλοί περισσότεροι εβραίοι!

Συστασεις

Οταν οι αριστερογερμανοι κανουν ανταποκρισεις απο το εξωτερικο (και δεν μπορουν να πραγματοποιησουν την γνωστη μας συμβουλη, να το βουλωσουν) τους συνιστουμε το εξης:

α) να μαθουν που, σε ποιο μερος της επισκεπτομενης χωρας ασκηθηκε η γενια των παππουδων τους στο λαϊκό της αθλημα (σφαγες),

β) να επισκεφθουν αυτα τα μερη, να μιλησουν με τους επιζωντες η τους απογονους τους… και

γ) στα πλαισια της νοητικης τους δυνατοτητας, να τους ακουνε.

Τετοια μερη ειναι πολυ πιο  ευκολο να βρεθουνε απ ότι τα μνημεια των ανταρτων ή εναν καθηγητη αλβανικης καταγωγης απο το πανεπιστημιο του Pittsburgh.

Για ενα ταξιδι στην αλβανια πχ, τους συνιστουμε μια επισκεψη στο χωριο που χαρακτηριζεται σαν το  „Lidice“ της αλβανιας, το χωριο Borova και το διπλανο χωριο Barmash, παρόλο που αυτα τα μερη, στα κατα τα αλλα εμπεριστατωμενα και λεπτομερειακα ρεπορταζ της τουριστικης τους εκδοσης (ακομα και η θαυμαστη ποικιλια του αλβανικου ρακι ειχε θεση)  ουτε καν αναφερονται. Ουτε μια νυξη.

Μια βοηθητικη εισαγωγη

Προχωρώντας  η 1η ορεινή μεραρχία3) της Βερμαχτ στη νότια αλβανια, στο δρόμο από το Korça προς τα δυτικά στις 6 ιουλιου του 1943, δέχτηκε επίθεση από τοπικές ομάδες ανταρτών με επικεφαλής τον Riza Kodheli νοτίως των χωριών Borova και Barmashs.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας πήραν οι γερμανοί εκδίκηση. Μπήκαν στο Borova με φλογοβόλα όπλα και επιδόθηκαν στην σφαγή του άμαχου πληθυσμού, λόγω υποστήριξης των ανταρτών όπως είπαν. Όλα τα πανω απο 100 σπιτια, αποθηκες και εκκλησιες ισοπεδωθηκαν. 107 πολιτες δολοφονηθηκαν κατα την διεξαγωγη του εγκληματος, αναμεσα τους πολλα παιδια, γυναικες και ηλικιωμενοι. 47 θυματα ηταν κατω των 20 χρονων, 23 πανω απο 60 χρονων. Το νεωτερο θυμα ηταν μονο 4 μηνων, το μεγαλυτερο 73. Αργοτερα επιτεθηκαν στο χωριο Barmashs, 8 χιλιομετρα απο το Borova  και δολοφονησαν αλλους 18 κατοικους(απο Wikipedia κ.α.).


Το μνημειο του Borova

Επίλογος

Οι ανταποκρίσεις στα αριστερά περιοδικά της γερμανιας έφτασαν επιτέλους το γεωγραφικό/τουριστικό επίπεδο, για το οποίο γενεές ιστορικών, εξισωτών και σχετικοποιητών επί χρόνια πάλευαν. Κανείς δεν δίνει πια σημασία, ποιος, πότε και γιατί ξεβράζει εμετικά κείμενα, κανείς δεν δίνει πια σημασία που και πότε συνέβη ένα γεγονός ή έστω να βάλει το ερώτημα ότι ίσως να είναι λάθος να δασκαλεύουν τις αντιφασίστριες και τους αντιφασίστες μαχητές, πως και με πια μορφή θα συμπεριφέρονται με τις αναμνήσεις τους.

Café Morgenland, 19.11.2017


1) το κείμενο αυτό γράφτηκε σαν κριτική σε μια σειρά άρθρων για την Αλβανία, που δημοσιεύθηκαν το 2017 στην γερμανική εβδομαδιαία ριζοσπαστική αριστερή εφημερίδα jugle world.

2) Απο το ποίημα „ψαλμός“ στο βιβλίο της  Ingebort Bachmann„ο παρατεταμένος χρόνος“, 1953, για την μετα-Άουσβιτς εποχή. Ενδεικτικά η πρώτη στροφή:

„Στον πλακούντα του τρόμου, ψάχνει η σκατόμυγα για νέα τροφή.
Ένα χέρι κρέμεται για θέαση την μεγάλη παρασκευή στο στερέωμα,
του λείπουν δυο δάχτυλα,
δεν μπορει να ορκιστει οτι ολα, ολα δεν εγιναν ποτέ
και οτι δεν θα γινουν ποτέ.
Βυθιζεται στο κοκκινο του φεγγαριου,
εκστασιαζει τους νεους δολοφονους
και φεύγει ελεύθερο“

3) Η  1η ορεινη μεραρχια ηταν ενα μεγαλο τμημα του στρατου της Βερμαχτ. Κατά την διάρκεια του 2ου ΠΠ χρησιμοποιήθηκε στην εισβολή στην πολων;iα, στη δυτική εισβολή, στην ελλάδα, στον πόλεμο ενάντια στην ΣΕ, και απο το 1943 εναντια στους ανταρτες στα βαλκανια. Η μεραρχία αυτή γνωστή και σαν Μεραρχία Edelweiss, ονομαζόταν από τον Χίτλερ σαν „η δική του  Φρουρά“. Συμμετειχε στα εγκληματα πολεμου στην κεφαλονια το 1943.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s